من کیستم؟ به کوی غمت آبدیده ای

دیوانه ای ز شادی عالم بریده ای

در راه عشق دل به تلاطم سپرده ای

در کاروان عمر ستمها کشیده ای

از باده ی فراق تو بیمار گشته ای

از هیچکس نشان محبت ندیده ای

چشمم ندید در همه دوران به کوی تو

جز عاشقان خسته و نا آرمیده ای

اظهار درد بیهده کردم به هر کسی

هر روز قصه و سخن نا شنیده ای

بازا بیا که موسم پیری غرور تو

مشکل کند تفقد مرد خمیده ای

دیماه 1368

......................................................

تعلق

اگرچه نام تو ای گل نرفته از یادم

خوشم که بی تو ز دام تعلق آزادم

 اسیر عشقم و کنج قفس ندارم جا

به تیربختی و بی حاصلی چرا زادم؟

نشان تیر ملامت چه کرده ای دل را؟

که چشم بسته به گرداب عشق افتادم

میان موج بلا آنچنان شدم مدفون

که روزگار به من هر چه می کند شادم

مرا به عالم خاکی چه التفاتی بود

که برد محنت هستی طراوت از یادم

تیر 1369

......................................................

بهانه

دست دلم بگیر و به کویَت روانه کن

فکری به حال طایر بی آشیانه کن

از عشق من نماند حدیثی به زندگی

ایدل بکوش و نام مرا جاودانه کن

غمهای عشق را نَبُوَد هر دلی حریف

مردانگی به راه وفا پشتوانه کن

ای گلبن امید که روییده ای به دل

در آخرین دقایق عمرم جوانه کن

مردادماه    1369

تمنا

چون لاله جا به دامن صحرا گرفته ایم

در رهگذار حادثه ماوا گرفته ایم

دیوانه ایم و سر به بیابان نهاده ایم

مستیم و از نگاه تو مینا گرفته ایم

ما را به پنج روز جهان حاجتی نبود

بیهوده جا به عالم دنیا گرفته ایم

از موج اشک خانه ی ما در خطر نماند

ما آشیان به ساحل دریا گرفته ایم

با خلق روزگار نبود الفتی مرا

بر قاف عشق خانه چو عنقا گرفته ایم

شهریور     1369

........................................................................

گوهر

دل ز عشق او بریدن مشکل است

مدتی او را ندیدن مشکل است

با رقیبان سازگاری سهل نیست

بار نامردان کشیدن مشکل است

دل به هر بیگانه ای دادن خطاست

دل ز نزدیکان بریدن مشکل است

از تو ای مفهوم پر مغنای عشق

واژه تلخی شنیدن مشکل است

تیرماه 1369

........................................................................

اشک جانسوز

روشن از شمع رُخَت ای دوست کردم خانه ام را

تا مگر چندی بدست آرم دل دیوانه ام را

دیگران را شب میان خانه جمعی است و جامی

من ز سودای تو گرمی داده ام کاشانه ام را

همچو عنقا نیستم پیدا ولی از شور عشقت

بر زبان هرکه جاری ساختی افسانه ام را

تا توانی بر سرمن اشک جانسوزی بیافکن

من نه شمعم تا بسوزم عاقبت پروانه ام را

بسکه بار عشق مه رویان به دوش خویش بردم

می برم اینک به زیر بار هرکس شانه ام را

آشیان مردم نا اهل کردم ، ای دریغا

در کنار هر گلی بنیاد کردم خانه ام را

مهرماه 1369

.................................................................

قد کشیده ای

با گیسوانی پریشان

بر دوش

و لبخندهایت

حالا

خوب می فهمم

دلیل اینهمه دوری

و جاده های مسافر

و هراس تو از مرگ

و من

که حالم از همه چیز بهم می خورد.

محسن چالاک مرداد ۸۸

زندگي بازي ساعده ايست

وقتي

سلاحت عشق باشد

بازنده نيستي.

كه

مهرباني

پيراهني آبي بر تن دارد

و مرگ وقتي گذرش به تو مي افتد

چقدر

كوچك مي شود.

                         محسن چالاك

ز اضطراب پرم وز ملال لبريزم

بهارِ له شده در دستهاي پاييزم

و يك اشاره ي كوچك براي من كافيست

كه حس شاعري خويش را برانگيزم

تو از سخاوت ابر بهار سرشاري

من از صلابت شعرو ترانه لبريزم

هنوز خانه ي قلبم به روي غم باز است

هنوز پيش تو درياي اشك مي ريزم

تو آفتاب بلندي و من گياهي خشك

نگاه كن من ِ پژمرده را كه برخيزم

دلم گرفت ز تكرار بي تنوع خويش

كجاست مرگ؟كه دستي به او بياويزم

                              محسن چالاك

اسفند 71

كنار چشمه ي مهتاب خانه مي كرديم

دمي كه با تو سفر؛ عاشقانه مي كرديم

گياه عاطفه مان بس كه ريشه در گِل داشت

ميان خاك خزان هم جوانه مي كرديم

هجوم غصه خِمي بر جبين نمي انداخت

هميشه تنگي جا را بهانه مي كرديم

هنوز ياد تو مي آيد آن محله ي تنگ؟

كه سيل نامه در آنجا روانه مي كرديم

چقدر فاصله امروز بين ما جاريست!

هميشه صحبت جور زمانه مي كرديم

چه خوب بود اگر قلبهاي خود را باز

كنار آينه ي عشق شانه مي كرديم

به سمت كوچه ي عشقت هميشه رفتن داشت

و ما به حس تو آن را نشانه مي كرديم

                                                            محسن چالاك

  مهرماه 1371 سبزوار      

خداحافظي كن

دلي داشتم

مثل دريا بزرگ

نگاهي

كه از آسمان پاكتر بود

و عشقي

كه هر شب

غريبانه در كوچه ها پرسه مي زد.

خدا حافظي كن

تو را من

 به دست فراموشي بادها مي سپارم

و ياد تو را

كه از جنس آب است

به وحشي ترين موج ها مي دهم

فراموش كن

هر چه با هم نشستيم

فراموش كن

لحظه هاي جنوني كه با هم

به گستاخي موج ها

دل سپرديم

و بر غربت خويشتن گريه كرديم.

تو از عشق

چيزي نفهميده بودي .

خدا حافظي كن

و باور مكن

از تو هرگز

سراغي بگيرم.

محسن چالاك . آذرماه 74

بشکن سکوت آینه ها را تو

امروز من شکستم و فردا تو

بی شک رهایی از تو نمی خواهم

یا مرگ باد قسمت من یا تو

اینان پُراز تعفن مرداب اند

سرشار عطر باغچه اما تو

این گریه های یکسره هق هق من

آن خنده های یکسره ها ها تو

گنداب و انزجار و پلیدی من

طوفان و موج های تماشا تو

اینک همان دقایق پایانیست

حرفی نمانده است مرا با تو

                        تیرماه 84 اهواز- محسن چالاک

دوس دارم با تو به آسمون بی یام از رو زمین

 خیلی وقته دل من هوات و کرده نازنین

خیلی وقته دوس دارم حرفامو با کسی بگم

میدونم تو خیلی خیلی خوبی، من خیلی بدم

ولی من دارم رو ،این زمین خاکی میمیرم

دستت و نمی دونم چطوری باید بگیرم

تو رو ابرا داری راه میری، ولی من رو زمین

زیر پاهات و نگا کن، نازنین من و ببین

من فقط، تو رو میخوام، هیچی نمیخوام از خدا  

واسه یک دقیقه هم شده،تو پیش من بیا

خیلی وقته، نکنه ،دیگه به یادت نمی یام

باز مِث گذشته یک قصه ی عشق ناتمام

دوس دارم با تو به آسمون بیام از رو زمین

خیلی وقته دل من هوات و کرده نازنین

                 دستای غربت

 یِه روز می زارم یِه غِزل واسه ات کنار پنجره

یِه شعر ساده میتونه منو به یادت بی یاره

خوب می دونم، تموم شدن، واسه تو قصه های من                

ولی به یادت میارم، یِه دُنیا شعر و خاطره 

                        •••

دلم میخواد واسه ی من، حرفا دلت رو بزنی

یِه گوشه با من بشینی، فاصله ها رو بشکنی

تو خلوت خود ببری شعرایه عاشقونمو

از تموم این آدما واسه ی من دل بکنی

                         •••

وقتی می یای که بین ما، سَد شده کوه فاصله

دیگه رو سقفِ خونمون، تنها میخونه چلچله

می یای که از نو بگیری دستایِ غُربت  مِنو

ولی تو رو جا می ذاره، اسبِ سفیدِ قافله

                         •••

میخوام که گِریه سَرکُنم ،تو این سُکوت آدما

شاید یکی پیدا بشه ،یکی شبیهِ قصه ها

کسی نمونده که دیگه به حرفمون گوش بکنه

همه غریبه با هَمَن ،دریغا از یِه آشنا

                          •••

دلم گرفته، دُوس دارم دوباره باورم کنی

مِث یِه شعر تازه ای یک دفعه از بَرم کنی

میخوام بِرم تو آسمون ستاره بازی بکنم

تو هم بباری مِث ابر اون بالاها ترم کنی

                          •••

چی میشه امشب بمونه، فردا نِیاد، سحر نشه

یکی بی یاد منظره ی مهتابو اینجا بِکشه

بی یاد ببینه که هنوز، توی سکوت کوچه ها

مردی تموم زندگیش تو شعله های آتیشه

درختان پرشکوفه ی بادام را دیگر فراموش کن

اهمیتی ندارد.

در این روزگار

انچه را که نمی توانی بازیابی به خاطر نیاور

موهایت را در افتاب خشک کن

عطر دیرپای میوه ها را بر ان بزن

عشق من ؛ عشق من

فصل

 پائیز است